Սուրբ Հովհաննես եկեղեցին կառուցվել է 9-րդ դարում:Սկզբում եղել է փայտաշեն՝հրդեհվել է և 1907թ. հույն և հայ վարպետները կառուցել են քարից:Ըստ եղած տեղեկությունների եկեղեցին կառուցվել է բնակչության միջոցներով:Զանգը բերվել է Ռուսաստանի Տուլա քաղաքից և պահպանվում է մինջև օրս։ Գյուղի առաջին քահանա է օծվել Մկրտիչ Հովակիմի Տեր-Մովսիսյանը, ով մինչ քահանա օծվելը սովորել և ավարտել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանը։ Նա քահանա է եղել 1907 թ.-ից մինչև 1925 թ։ Նրա գործունեության հիմնական նպատակը եղել է գյուղի բնակչության պաշտպանությունը թուրք ելուզակների հարձակումներից։ Սովետական տարիներին եկեղեցին գյուղի համար ծառայել է որպես պահեստ։ Եկեղեցին գտնվում էր վթարային վիճակում,բայց 2014թ.-ին ,,Լույս հիմնադրամի,, ուսանողների ջանքերով սկսվեց դրամահավաք արշավ եկեղեցու նորոգման աշխատանքների համար:Նրանք արդյունքի հասան և եկեղեցին վերանորոգվեց ու վերաօծվեց։ Եկեղեցու տարածքում կա գերեզմանատուն,որի հետ կապված կա հետաքրքիր պատմություն՝ ,,ՈՒ թաղեցին հերոսին,, Մի անգամ գյուղ է այցելում մի երիտասարդ զույգ: Զույգը մտնում է կոլխոզի գրասենյակ ու պատմում, որ իրենց հորեղբայր Մամիկոն Գյունաշյանը, ով եղել է դաշնակցական զինվոր, մահացել և թաղվել է Գարգառ գյուղում: Մտածել են, որ գուցե այս հարցով դիմեն գյուղի ամենատարեց մարդուն՝Կեկել Մուրադյանին։ Նա պատմել է, որ այդ ժամանակաշրջանում մեծերը թույլ չէին տալիս երիտասարդներին մասնակցել հուղարկավորություններին: Իսկ նրա հայրը հիշում է, որ այդ ժամանակ ընդունված էր, որ զոհված զինվորներին թաղեն եկեղեցու բակում: Այդպիսի մի երգ էլ կա. «Ու թաղեցին հայ հերոսին քանդված ժամի պատի տակին»: Այս օրերին Մամիկոնի քույրը անկողնային հիվանդ է լինում, կանչում է հորեղբոր տղային, պատվիրում, որ իր եղբայր Մամիկոնի գերեզմանը գտնեն ու վերանորոգեն: Արդյունքում գտել են գերեզմանը եկեղեցու բակում, վերանորոգել: Մինչ այսօր ամեն օր այս գերեզմանին գյուղացիները թարմ ծաղկներ են դնում: Այժմ էլ եկեղեցում կատարվում են ծիսակատարություններ և գյուղացիները այցելում են եկեղեցի։