Ծրագիրն իրականացվում է Գյուլագարակ խոշորացված համայնքում և նպատակն է նպաստել Գյուլագարակ բազմաբնակավայր համայնքի տեսանելիության բարձրացմանը որպես մեկ համայնքի և ապահովել COVID-19-ի համար խոցելի խումբ հանդիսացող մեծահասակների այլընտրանքային զբաղվածությունը։
Ամրակիցը, գյուղ է Լոռու մարզում Ստեփանավանի տարածաշրջանում, Ստեփանավան քաղաքից 4 կմ դեպի արևելք: Մարզկենտրոնից գտնվում է 30 կմ հեռավորության վրա։ Գյուղը հիմնադրվել է 1840-ական թթ. : Նախկինում ունեցել է Կիրովո, Նիկոլաևկա, Նովոնիկոլաևկա անվանումները։ Ամրակից է վերանվանվել 1991 թ.-ին։ 2017 թվականին այն ներառվել է Գյուլագարակ խոշորացված համայնքի մեջ: Ամրակիցը մինչև 1960-ականները ռուսական գյուղ էր, սակայն այդ տարիներին այստեղ սկսել են հայեր հաստատվել, որոնց թիվը կտրուկ աճել է 1988-ի երկրաշարժից հետո: Հայերը եկել են տարբեր վայրերից, այդ թվում՝ Ստեփանավանից, Երևանից, մի մասն էլ (35-40 %) գաղթել է Ադրբեջանից: 1970-ականներին Ամրակիցում նաև ադրբեջանցիներ էին ապրում, որոնք հետագայում հեռացել են, իսկ ռուսների թիվն սկսել է նվազել երկրաշարժից հետո, նրանք տեղափոխվել են հատկապես Ստավրոպոլի ու Կրասնոդարի երկրամասեր: Այսօր շուրջ 600 բնակիչ ունեցող Ամրակիցում միայն 15-20 ռուս է ապրում, մյուսները հայեր են:
Ամրակիցի բնակիչ Սամվելը պատմում է Գյուլագարակ գյուղի ու Սբ. Նիկոլայ Հրաշագործ եկեղեցու մասին։ Դե ինչ դիտե՛ք հոլովակն ու ծանոթացեք գյուղի ու մեր հերոսի մասին պատմող նյութին։
Հոլովակը պատրաստվել է «Գյուլագարակ համայնք․ մշակույթը մեծերի աչքերով» ծրագրի շրջանակներում։
Սամվել Այվազյան
Ես` Սամվել Ջումշուտի Այվազյանս ծնվել եմ 1954թ. Լոռու մարզի գյուղ Սվերդլովում։ Ավարտել եմ տեղի միջնակարգ դպրոցը։ Սովորել եմ Վանաձորի գյուղատնտեսական տեխնիկումի հողաշինարարական բաժինը 1970-1973թթ. Ծառայել եմ սովետական բանակում 1973-75թթ.
Ամրակիցի Սբ. Նիկոլայ Հրաշագործ եկեղեցին
Գործել է մինչև 1988 թվականը։ Զգալիորեն վնասվել է Սպիտակի երկրաշարժի ժամանակ։ Գտնվում է վթարային վիճակում։ 2009 թվականին նրա մեջ գտնվող սրբապատկերները տեղափոխվել են Գյումրու ռուսական եկեղեցի: Հանրապետական նշանակության հուշարձան է (համարանիշը. 5.13.4)Եկեղեցին պատկանում է Եկատինոգրադի Կուբանի թեմին: Ծխական համայնքին հոգ էր տանում վարդապետ Գրիգոր Շչուկինը (վրաց ուղղափառ եկեղեցի), որի մահից հետո եկեղեցական արարողություններն այլևս չեն կատարվում :
Եկեղեցուն հարավից կից է զանգակատունը:Կառույցը քարաշեն է, տանիքը՝ փայտից: Եկեղեցին կառուցվել է Ճարտարապետ Անդրեյ Ապլակսինի <<Նեոռուսական ոճով>>:
Եկեղեցին զգալիորեն վնասվել է 1988թ․-ի Սպիտակի երկրաշարժից, սակայն չի խոնարհվել: Եկեղեցին փակ է, չի գործում։ Այն լուռ վկան է երբեմնի այստեղ հաստատված կազակների աշխույժ կյանքի ու գործունեության։
: Այս պահին այն գտնվում է արտակարգ իրավիճակում և չի կարող վերականգնվել: Մասնագետների կարծիքով ՝ այժմ ավելի նպատակահարմար է քանդել այս եկեղեցին և կառուցել նորը, քան վերականգնել հինը :
Նյութը պատրաստվել է ՄԱԶԾ «Կանայք և երիտասարդները նորարար տեղական զարգացման գործընթացներում» ծրագրի շրջանակներում, որը ֆինանսավորվում է Շվեյցարիայի զարգացման և համագործակցության գործակալության կողմից և իրականցվում է ՀՀ Տարածքային կառավարման և ենթակառուցվածքների նախարարության հետ համագործակցությամբ։ Նյութում արտահայտված տեսակետնորը պարտադիր չէ, որ համընկնեն ՄԱԶԾ և ՇԶՀԳ տեսակետների հետ։